با همان روحیه ارادتی که به هر دو حوزه دانش دارم و با این پیش فرض که جامعه شناسی و البته سایر علوم از جمله سایبرنتیک منشاء پیدایش نظریه های ارتباطی شده است به بحثی در مورد نظریه ارتباطات می پردازم. مهمترین نظریه های ارتباطات که به بحث در مورد خط سیر ارسال پیام تا گیرندگی پیام توجه دارند عمدتاً این گونه بحث می کنند که پیام از فرستند طی چند مرحله به گیرنده پیام منتقل میشود تفاوت در نظریه های ارتباطات بر سر آنست که این پیام به چه تغییراتی و تحت تأثیر چه عوامل دیگری به گیرنده پیام می رسد. از منظر جامعه شناسی به خصوص جامعه شناسی کنش متقابلی که جرج هربرت مید مهمترین منبع پایه گذاری آن را تشکیل می دهد، مسیر ارتباط صورت دیگری می یابد. مید در نظریه «بر گرفتن نقش دیگران» به این بحث می پردازد که چگونه فرد ارتباط گر به خود از منظر دیگران توجه دارد. در واقع فرد ابتدا به ارسال نمادهایی می پردازد و سپس از طریق تفسیر و معنی یابی کنشهای مخاطبان خود به خود از منظر دیگران می نگرد. در واقع این موضوع فراتر صرف دریافت بازخورد از جانب مخاطبان است. در اینجا توانایی خاصی برای ارسال کننده پیام حاصل میشود و آن اینکه می تواند در عین حال که به مخاطبان خود می نگرد و پیامهای آنها را به طور جداگانه دریافت می کند از منظر دیگران به خود بنگرد و نحوه ارسال پیام را اصلاح نماید تا به ذائقه مخاطب خوشتر آید و یا نتیجه مؤثر تری از ارسال پیام خود به دست آورد.
| تبليغات | X |
