ساختارهای اجتماعی همانند ساختارهای فیزیکی نیستند که مجزای از یکدیگر بر مردم تأثیر بگذارند بلکه به شدت تحت تأثیر یکدیگر قرار دارند. شاید استفاده از ساختار را بتوان نوعی شبیه سازی با علوم فیزیکی و فنی مهندسی دانست و به نوعی به عنوان یک تمثیل (analogy) برای تشریح مناسبات اجتماعی از آن یاد کرد. اگر بتوان آن را تا حد یک تمثیل پایین کشید شاید بتوان تمثیل دیگری را به کار گرفت که هم از کج فهمیها جلو گیری کند و هم تصویر روشنتری از مناسبات اجتماعی ارائه دهد. تمثیلی که از ویژگیهای زیر برخوردار باشد:
1) مناسبات نسبتاً پایدار میان بخشهای جامعه را نشان دهد
2) مناسبات درون بخشها و ارتباط آنها را با برون ساختار نشان دهد
3) از استقلال نسبی و نه کامل برخوردار باشد تا هویت جداگانهای برای خود احراز نماید
4) قابلیت تأثیر پذیری از ساختارهای نسبتاً مستقل مجاور را داشته باشد
با توجه به مطالب فوق، ساختار به دلیل عطفی که به سازه های مصلب دارد در عین اینکه به خوبی از ویژگیهای اول و دوم برخوردار است لکن در ویژگی سوم و چهارم مشکلاتی را دارد. اگرچه ساختار از استقلال برخوردار است لکن تقریباً می توان گفت که این استقلال مطلق است در حالی که ما بیشتر در جستجوی موجودیتی با استقلال نسبی هستیم. در عین حال قابلیت تأثیر پذیری آن از ساختارهای نسبتاً مستقل مجاور نیز به دلیل کمتر نسبیت آن نیز بسیار اندک است. مگر آنکه بتوان ارتباطات ارگانیک را در آن مشاهده کرد. طرح این موضوع صرفاً برای ایجاد دغدغه در علاقمندان است وگرنه پرداختن کامل به آن خود موضوع یک پایان نامه و یا حتی چند پایان نامه است. حل این مشکل بسیاری از گیرهای نظری جامعه شناسان را در آینده حل خواهد کرد.
