در بحث در مورد ایراد گرفتن به نوع روشنفکری که در آن به آنچه در درون جامعه ملی است بدون لحاظ آنچه در برون است نظر می دهد و انتقاد می کند، این شبهه پیش آمده است که انگار من با نقد کردن دولت و رژیم سیاسی مخالفم. اولاً بحث من فقط سیاسی نیست و در ثانی منظورم اینست که اگر می خواهیم هر آنچه در درون است نقد کنیم ضرورت دارد نقد را با لحاظ جنبه های جهانی مطرح کنیم. به عبارت دیگر اگر دولت بومی از همان زاویه ای که از سوی قدرتهای جهانی تحت فشار قرار میگیرد از سوی ما نیز مورد حمله انتقادی قرار گیرد، نمی توان به این کار عنوان روشنفکری داد و عملاً چه بخواهیم و چه نخواهیم، فرقی با خوش رقصی ندارد. بنابراین لازم است حتماً شرایطی را فراهم کنیم که نهادهای سیاسی، دینی، آموزشی، اقتصادی و ... بومی را نقد کنیم و در جهت بر طر ف کردن موانع رشد بکوشیم ولی با ملاحظات جهانی و نه در خلاء. این یعنی روشنفکری متعهد.
| تبليغات | X |
